Epipremnum nobile (Schott) Engl. – gatunek wieloletnich, wiecznie zielonych pnączy z rodziny obrazkowatych, pochodzących z Celebesu, zasiedlających gleby aluwialne w wilgotnych lasach równikowych z przewagą Eucalyptus deglupta, a także brzegi strumieni górskich w lasach bukowych i goździkowcowatych, na wysokości od 1000 do 1700 m n.p.m.
Morfologia Pokrój Duże pnącza o długości do 5 metrów.
Łodyga U dorosłych roślin łodyga osiąga 0,5–3 cm średnicy. Międzywęźla osiągają długość od 0,5 do 10 cm i przedzielone są wyraźnymi, jaśniejszymi bliznami liściowymi.
Korzenie Korzenie czepne rzadko położone na łodydze.
Liście Katafile i profile szybko obsychające do postaci papierowatej tkanki, a następnie kilku łykowatych włókien. Liście właściwe rozmieszczone są równomiernie. Ogonki liściowe o długości od 34 do 40 cm, tworzące pochwę liściową. Blaszki liściowe o wymiarach 25–49×11–18,5 cm, całobrzegie, niesymetryczne, podłużno-eliptyczne do podłużno-jajowatych, spiczaste, o nasadzie z jednej strony ogonka ostrej, z drugiej strony zaokrąglonej lub ściętej.