badał stosunek etyki i etykiety w konfucjanizmie. Wydał pierwsze europejskie najpełniejsze przekłady klasycznej literatury i myśli chińskiego taoizmu Czuang-tsy. Prawdziwa księga południowego kwiatu (1953, wspólnie ze swoimi współpracownikami Januszem Chmielewskim i Olgierdem Wojtasiewiczem; praca ta przyniosła im nagrodę państwową); był również autorem przekładu Niezrównany pan Czao Tsy-jüe autorstwa Lao She (1948) oraz Pieśni z Cz’u Qu Yuana (z J. Chmielewskim i O. Wojtasiewiczem, wyd. pośmiertne 1958), a także projektodawcą, redaktorem i współautorem (wraz z wyżej wymienionymi) przekładów zawartych w Antologii literatury chińskiej (1952) – wydana samodzielnie praca Z dziejów literatury chińskiej (1956) jest uzupełnieniem tej antologii. W pracy Polska transkrypcja pisma chińskiego (1934) przedstawił obowiązujące przez kolejne kilkadziesiąt lat zasady tej transkrypcji. W 1956 zainicjował opracowanie słownika polsko-chińskiego (praca nigdy nie dokończona).