Centrolewicowe Drzewo Oliwne (Ulivo), na czele którego stanął Romano Prodi, utworzyły postkomunistyczna Demokratyczna Partia Lewicy, koalicja Ludowcy na rzecz Prodiego (głównie Włoska Partia Ludowa, poza tym Włoska Partia Republikańska, Unia Demokratyczna, lista popierana przez SVP), Odnowienie Włoskie i Federacja Zielonych.
Centroprawicowy Biegun na rzecz Wolności (Polo per le Libertà), kierowany przez Silvia Berlusconiego, powołały Forza Italia, Sojusz Narodowy, a także koalicja partii chadeckich (Centrum Chrześcijańsko-Demokratyczne i Zjednoczeni Chrześcijańscy Demokraci).
Samodzielnie wystartowały m.in. skrajnie lewicowe Odrodzenie Komunistyczne (wystawiające listy pod nazwą Postępowcy i posiadające pakt o współpracy z lewicą), Liga Północna, a także środowisko radykałów skupione wokół Marca Pannelli.
Parlament przetrwał całą pięcioletnią kadencję, w trakcie której centrolewica współtworzyła cztery kolejne rządy.