Castex, Introduction, s.XVI.
Luźną inspirację dla powstania utworu mogła stanowić nowela Edgara Allana Poe LigejaP. Castex, Introduction, s.XXIII. Dzieło zawiera również silny element autobiograficzny: hrabia d'Athol należy do grupy bohaterów Opowieści okrutnych należących do arystokracji, za pomocą których Villiers de L’Isle-Adam ukazywał własny sposób myślenia i działaniaP. Castex, Introduction, s.XVIII.
W swoim pierwotnym kształcie Wera nie była opowiadaniem fantastycznym, lecz refleksją nad potęgą woli i wyobraźni człowieka – tekst kończył się w momencie, gdy hrabia zdawał sobie sprawę z tego, że w rzeczywistości nie całuje żony, lecz jedynie wyobraża sobie, że Wera nigdy nie umarła. Wprowadzenie finałowego epizodu z kluczem do grobowca całkowicie zmieniło sens i charakter utworu. Zdaniem Pierre’a Castexa klucz jest symbolem zwycięstwa życia nad śmiercią: marzenie hrabiego d'Athola o pełni szczęścia na ziemi nie mogło się spełnić z powodu śmiertelności ciał, jednak każdy posiada nieśmiertelną duszę, co umożliwia przyszłe spotkanie bohaterówPrzypis P. Castexa w Villiers de L’Isle-Adam, Contes cruels, s.27.
Przypisy
Bibliografia P. Castex, Introduction [w:] Villiers de L’Isle-Adam, Contes cruels. Nouveaux contes cruels, Garnier Frères, Paryż 1968
Kategoria:Francuskie opowiadania Kategoria:Utwory literackie z 1874