Chcemy uprościć dostęp do niego, fasada – klasa posiadająca referencje do elementów systemu z metodami do wykonywania najczęściej potrzebnych zadań, klient – dowolny kod zainteresowany wykorzystaniem złożonego systemu.
Klient komunikuje się z systemem poprzez fasadę, która w jego imieniu wykonuje niezbędne operacje na złożonym systemie. To, czy klient posiada także bezpośredni dostęp do systemu, leży w gestii programisty implementującego wzorzec, ponieważ możliwe jest wykorzystanie go do podziału systemu na warstwy, gdzie fasady służą do uproszczenia i ujednolicenia komunikacji.
Konsekwencje duże zmniejszenie liczby zależności między klientem a złożonym systemem — jeśli klient nie korzysta bezpośrednio z żadnych elementów ukrytych za fasadą systemu, całość jest łatwiejsza w konserwacji i utrzymaniu, wprowadzenie podziału aplikacji na warstwy, który ułatwia niezależny rozwój klienta i złożonego systemu, możliwość zablokowania klientowi drogi do bezpośredniego korzystania ze złożonego systemu, jeśli jest to konieczne, kod klienta wykorzystującego fasadę jest czytelniejszy i łatwiejszy w zrozumieniu,