W 1566 i 1570 Andrzej Grudziński sprzedał dwukrotnie z zastrzeżeniem prawa odkupu Parkowo oraz połowę młyna wodnego zwanego Jaracz (obecnie to wieś Jaracz: w 1566 Alacjuszowi Praskiemu za 3500 złotych polskich, a w 1570 Wolfgangowi Bukowieckiemu za 2500 złotych polskich.
Miejscowość odnotowały także zapisy podatkowe z XVI wieku. W latach 1508–1510 we wsi pobrano wiardunki królewskie od 10 łanów, karczmy oraz młyna wodnego Jaracz o dwóch kołach wodnych. W 1509 opłatę od 10 łanów, dwóch karczm, młyna Jaracz] o dwóch kołach. W 1510 wieś zapłaciła od 9 łanów. W 1510 w Parkowie było 15 łanów. W 1563 miał miejsce pobór z Parkowa od 7,5 łana, karczmy dorocznej, młyna w Wełnie o dwóch kołach wodnych oraz młyna zwanego Jaracz o dwóch kołach wodnych. W 1577 Andrzej Grudziński zapłacił pobór podatkowy ze wsi. W 1580 Anna Grudzińska wdowa po Andrzeju zapłaciła pobór od 5 łanów, 4 zagrodników oraz od karczmarza.
Wieś szlachecka położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.
Okres zaborów W roku 1879 wieś otrzymała połączenie kolejowe z Piłą i Poznaniem.