W roku 1330 Karol Robert zdobył będącą przedmiotem sporów wołoską fortecę Drobeta-Turnu Severin i oddał ją we władanie wojewodzie siedmiogrodzkiemu.

Basarab wysłał do króla posłów, którzy w jego imieniu prosili o zaprzestanie działań wojennych, obiecując w zamian 7000 grzywien srebra, zostawiając fortecę Severin w rękach Karola Roberta i oddając Basarabowego syna jako zakładnikaJan Długosz: Dziejów polskich ksiąg dwanaście, Tom III, Ks. IX, Kraków 1868, ss.132-133. Według zapisków węgierskiej Kroniki Ilustrowanej z epoki Karol Robert miał odpowiedzieć posłom Basaraba: „On jest (tylko) pasterzem moich owiec, a ja ściągnę go za brodę z tych jego gór”.

Doradcy królewscy prosili go o przyjęcie oferty, lub o przynajmniej łagodniejszą odpowiedź, lecz władca odmówił i poprowadził swą 30-tysięczną armię w głąb Wołoszczyzny „bez odpowiedniego zaopatrzenia czy też rozpoznania”. Basarab, którego armia była mała i słaba, nie mógł przyjąć bitwy w polu, więc postanowił cofać się głębiej w Karpaty Południowe).