Po wprowadzeniu w ZHP nowego systemu stopni i sprawności harcerskich według projektu Jacka Kuronia, zrywającego z tradycyjną metodyką harcerską, na prawie 20 lat zrezygnowała z działalności w harcerstwie i poświęciła się pracy naukowej.
W latach 1972–1975 Maria Hrabowska systematycznie odwiedzała chorego Józefa Grzesiaka „Czarnego”, była jego lekarzem.
Wróciła do harcerstwa w 1980 roku, wstępując do Kręgu im. Andrzeja Małkowskiego w Gdańsku, była zastępczynią komendanta kręgu. Działała w Kręgu Seniorów „Korzenie”, prowadziła szkolenia drużynowych, pomagała prowadzić obozy harcerskie. W 1982 roku została harcmistrzynią, a w 1990 roku przewodniczącą Naczelnego Sądu Harcerskiego. Z jej inicjatywy stworzono przy nim Harcerski Rejestr Represjonowanych. Współtworzyła program wychowania zdrowotnego w ZHP.
Od 1993 roku była wiceprzewodniczącą Związku Harcerstwa Polskiego, a po śmierci Stefana Mirowskiego, w latach 1996–2001, pełniła funkcję Przewodniczącej ZHP.
W wyborach parlamentarnych w 1993 roku kandydowała do Senatu z Komitetu Wyborczego „Służba Dziecku” w Gdańsku.
Była aktywnym członkiem NSZZ „Solidarność”. Zaangażowała się też w działalność Związku Legionistów Polskich, gdzie pełniła funkcję komendantki Okręgu Północnego.