Dorosły osobnik każdego dnia wydala 5–6 proglotydów, które (poruszając się aktywnie) wydostają się wraz z kałem przez odbyt do środowiska zewnętrznego. Żywicielem pośrednim jest zazwyczaj świnia domowa, choć może nim być również dzik, niedźwiedź brunatny, niektóre małpy wąskonose i szerokonose, a nawet sam człowiek. W tym ostatnim przypadku do zakażenia dochodzi wskutek spożycia pokarmów zanieczyszczonych onkosferami tasiemca (np. owoców lub warzyw) albo na drodze autoinwazji (kiedy onkosfery pochodzą od własnego tasiemca). Jeżeli w wyniku antyperystaltyki człony maciczne pasożyta dostaną się do żołądka i uwolnią w nim onkosfery z jaj, zjawisko to określa się natomiast jako autoendoinwazja. W przewodzie pokarmowym żywiciela pośredniego, pod wpływem soku żołądkowego i jelitowego oraz żółci, onkosfery wydostają się ze swoich otoczek i przenikają przez błonę śluzową do naczyń krwionośnych, które rozprowadzają je do różnych mięśni (głównie języka, żuchwy, szyi, serca i przepony, rzadziej grzbietu), gdzie zostają otoczone łącznotkankową otoczką. Po dotarciu na miejsce docelowe, każda onkosfera przekształca się w 3–4 wągry.