Studiował filozofię w Berlinie, Wrocławiu oraz ostatecznie w Poznaniu, uzyskując w 1921 tytuł doktora.

Gdy w 1923 odrodziła się franciszkańska Prowincja Niepokalanego Poczęcia NMP w Prusach Wschodnich i w Wielkim Księstwie Poznańskim, o. Galikowski został profesorem studium zakonnego w klasztorze we Wronkach. W latach 1926–1929 studiował w Rzymie w Instytucie Archeologii Chrześcijańskiej, uzyskując tytuł doktora teologii. Po powrocie do Polski wykładał we Wronkach. Od 1932 do 1935 był kustoszem prowincji, która w 1932 zaczęto nazywać Prowincją Wniebowzięcia NMP. Kongregacja dla Zakonników powołała 2 maja 1938 nowy jej zarząd. O. Galikowski został wybrany prowincjałem.

Na wiosnę 1939 o. Galikowski wziął udział w kapitule generalnej zakonu w Asyżu, na której m.in. wygłosił mowę o Duchu Świętym. Tego samego roku w sierpniu udał się na Polesie i Wołyń, by zbadać możliwości założenia klasztoru w obrządku wschodnio-słowiańskim. Tam zastała go II wojna światowa. W czasie okupacji niemieckiej przebywał w klasztorach Prowincji Matki Bożej Anielskiej we Lwowie, Bieczu, Pilicy oraz Zakliczynie. W czasie wojny prowadził tajne wykłady dla alumnów franciszkańskich.