Późniejsza działalność polityczna Po zakończeniu XII kadencji Rady Najwyższej kontynuowała działalność polityczną. W latach 1996–1997 wchodziła w skład Sekretariatu Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, która w ograniczonym składzie kontynuowała pracę po rozpędzeniu jej przez Alaksandra Łukaszenkę. Pozostała członkinią Białoruskiego Frontu Ludowego. W 1999 roku doszło do rozłamu we Froncie, w wyniku którego powstały dwa ugrupowania: Konserwatywno-Chrześcijańska Partia – BNF pod kierownictwem Zianona Pazniaka oraz Partia BNF pod kierownictwem Wincuka Wiaczorki. Siamdzianawa znalazła się w tym drugim ugrupowaniu. Zdaniem Radia Swaboda, była w nim jednym z liderów i ekspertów o największym autorytecie. W latach 2002–2006 pełniła funkcję zastępcy przewodniczącego Partii BNF, a następnie, do 2010 roku, przewodniczącej Komisji Prawnej i przewodniczącej Komisji Rewizyjnej. Dwukrotnie z ramienia Partii BNF obserwowała przebieg wyborów na Białorusi. W 2008 była skierowana do Centralnej Komisji ds. Wyborów i Referendów Republikańskich, w 2010 roku – do Mińskiej Miejskiej Komisji ds. Wyborów Prezydenta.