Ostatecznie wznoszenie soboru zakończył w latach 1732–1740 architekt z Kijowa, A. Szepel.
Sobór był czynny do 1929, gdy został zamknięty na polecenie władz radzieckich. Nie został jednak zdewastowany i w 1941 jego wyposażenie opisywano jako zachowane w całości.
Obiekt reprezentuje rosyjski barok. Zlokalizowany na wysokim wzniesieniu, stanowi główną dominantę panoramy SmoleńskaA. Nizowskij, Samyje znamienityje.., s.295. We wnętrzu znajduje się złocony, bogato rzeźbiony ikonostas wykonany przez Syłę Trusickiego i jego uczniów. Ci sami artyści wykonani dla świątyni zespół ikon. W świątyni tej znajduje się kopia jednej z najsłynniejszych rosyjskich ikon Bogurodzicy – Smoleńska Ikona Matki Bożej, będącej wzorcową dla kolejnych ikon typu Hodigitria (Przewodniczka). Oryginał wizerunku zaginął między r. 1941 a 1943, gdy Smoleńsk był okupowany przez Niemców.
W sąsiedztwie soboru znajduje się jego dzwonnica, znacznie niższa od samej świątyni, wzniesiona w 1767 według projektu P. ObuchowaA. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.298. W soborze znajduje się nagrobek biskupa smoleńskiego Parteniusza.
Przypisy
Bibliografia A. Nizowskij, Samyje znamienityje monastyri i chramy Rossii, Wecze, Moskwa 2000,
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej Kategoria:Cerkwie eparchii smoleńskiej Kategoria:Prawosławne katedry w Rosji Smoleńsk Kategoria:Cerkwie i sobory w obwodzie smoleńskim