W 1993 roku z powodu choroby ojca powrócił do Chin. W Pekinie zaangażował się w utworzenie artystycznej społeczności w jednej z ubogich dzielnic robotniczych na wschodnich obrzeżach miasta, znanej odtąd jako Pekińskie East Village. Wydała ona trzy albumy prezentujące dorobek członków : Książka z czarną okładką (1994), Książka z białą okładką (1995) oraz Książka z szarą okładką (1997).
thumb|Template (2007) po upadku W 1999 roku Ai Weiwei przeniósł się do wioski Caochangdi, gdzie założył studio FAKE DesignChen, Aric. "A New Frontier for Chinese Art", New York Times, Kwiecień 2007..
W roku 2000 był razem Feng Boyi kuratorem odbywającej się równocześnie i w opozycji do Szanghajskich Biennale wystawy „Fuck Off”.
Dzieła Ai Weiweia wystawiane były między innymi na 48. Biennale w Wenecji (1999), 1. Triennale w Guangzhou (2002), "Zones of Contact: 2006 Biennale of Sydney", czy documenta 12 w Kassel (2007).
Stadion Narodowy w Pekinie thumb|Stadion Narodowy w Pekinie podczas igrzysk olimpijskich Ai, współpracując ze szwajcarską firmą Herzog & de Meuron, pełnił funkcję konsultanta artystycznego przy projektowaniu Stadionu Narodowego w Pekinie na Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008, znanego również jako „Ptasie Gniazdo”.