W 1930 roku plac ks. J. Londzina był otoczony ze wszystkich stron żywopłotem, a od strony ulicy był ogrodzony parkanem zazielenionym roślinami pnącymi. Przez główną bramę ścieżka na wprost prowadziła do basenu kąpielowego dla dzieci z plażą o szerokości 5 m, co miało gwarantować dostęp do promieni słonecznych. Część placu przeznaczona dla dzieci ogrodzona była od reszty założenia niskim parkanem drewnianym. Na całym placu znajdowało się około 100 ławek, 20 huśtawek i poidło wody pitnej. W 1933 roku plac J. Londzina był jednym z dwóch parków na terenie ówczesnego Załęża – drugi znajdował się przy kopalni „Kleofas”.
W okresie niemieckiej okupacji Polski w latach 1939–1945 plac nosił nazwę Freiheitsplatz, po czym przywrócono nazwę na plac ks. Józefa Londzina.
W okresie Polski Ludowej na terenie placu ks. J. Londzina organizowano koncerty zespołów dętych. Na południe niego znajdowały się zabudowania podsadzkowe kopalni „Kleofas”, które zostały wyburzone pod koniec 1964 roku.
mały|Fragment placu ks. J. Londzina przed rewitalizacją, kwiecień 2014 roku
W 2000 roku sprzed wejścia do budynku Domu Kultury Huty „Baildon” na plac ks. J. Londzina został przeniesiony kamień pamiątkowy z tablicą powstałą w 1995 roku z inicjatywy Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę.