Proces ten musi zostać powtórzony, jeśli sędzia awansowany jest do sądu wyższego szczebla (przy czym nie ma obowiązku, aby sędziowie zaczynali karierę od najniższego szczebla - niektórzy trafiają od razu do Sądu Najwyższego).
W przypadku sędziów sądów dystryktowych obowiązuje nieformalny zwyczaj, że prezydent przed oficjalnym zgłoszeniem kandydata uzyskuje zgodę na jego nominację od senatora reprezentującego dany stan, o ile należy on do tej samej partii co prezydent. Jeśli do partii tej należą obaj senatorowie z danego stanu, ważniejsze jest zdanie senatora o dłuższym stażu. Prezydent może zgłosić kandydata wbrew senatorowi, lecz jest to uważane za polityczny afront i może poważnie obniżyć szanse nominata na akceptację przez Senat.
Sędziowie sprawują swój urząd dożywotnio, przy czym obowiązek pracy w pełnym wymiarze ciąży na nich do ukończenia 65. roku życia. Następnie mogą przejść w stan spoczynku lub przyjąć status tzw. sędziego seniora czy też starszego sędziego (senior judge). Tacy sędziowie nadal cieszą się pełnią praw i przywilejów, jednak orzekają w zakresie zależnym od własnych możliwości oraz bieżących potrzeb sądu. W praktyce wielu sędziów kontynuuje pracę na takich zasadach nawet mając 80 i więcej lat. Każdy sąd federalny ma ustawowo określoną liczbę sędziów, przy czym nie wlicza się do niej sędziów seniorów.