W 1918 roku, po powrocie do Polski, osiadł w Wilnie, gdzie rozpoczął służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji Państwowej, w charakterze kierownika działu gospodarczego, w randze nadkomisarza.

W 1925 roku, po zwolnieniu Policji Państwowej, „poświęcił się pracy społecznej i dobroczynnej, będąc członkiem wielu organizacji. Był m.in. członkiem honorowym Stowarzyszenia Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”Dziennik Wileński, R.11, nr 23 (29 stycznia 1927), s. 3.. Nie szczędził pomocy licznym rodzinom niezamożnych mieszkańców miasta, o czym nikt oprócz wspieranych nie wiedział. Był prawdziwym rycerzem o niezłomnych przekonaniach katolickich i narodowych i miał cywilną odwagę otwarcie walczyć o wyznawane ideały, przy czym wyjątkową dobrocią i prawością charakteru, zjednywał sobie tych wszystkich, którzy z Nim się stykali. Ostatnio położył wielkie zasługi przy odnowieniu kaplicy Ostrobramskiej”„Placówka” ..., s. 13..