Dzięki swojej denerwującej narcystycznej osobowości odniósł sukces. Ludzie chętnie przychodzili na jego walki, aby zobaczyć jak przegrywa. Do lipca 1945 ulepszył swój gimmick. Przyjął pseudonim ringowy Gorgeous George (pl. Przepiękny George). Pseudonim ten przypadkowo wymyśliła jego teściowa, która tak nazwała Wagnera, gdy zobaczyła go w szacie zrobionej przez jego żonę Betty Wagner. Oprócz tego George zapuścił loki, przefarbował je na kolor blond (do tej pory miał brązowe) i zaczął nosić w nich złote zapinki. Przed walkami wchodził na ring po czerwonym dywanie i przy dźwiękach kompozycji Pomp and Circumstance Edwarda Elgara. Konferansjer zapowiadał go jako ludzką orchideę, narodową sensację i toast wybrzeża. W swojej karierze George miał różnych valetów, męskich i żeńskich, którzy spryskiwali go oraz jego otoczenie perfumami, zwanymi atomizer. Wykazywał opory przed dotykaniem i byciem dotykanym. W czasie walki ciągnął przeciwników za włosy i drapał im oczy, gdy sędzia nie patrzył. Ludzi na widowni nazywał wieśniakami. Jego finisherem był flying side headlock (headlock i rzucenie przeciwnika na matę) George był tak skutecznym heelem, że wielu fanów atakowało go fizycznie. Pracował dla promotorów wrestlingu w całym kraju. Jego walki były emitowane w telewizji w 50 różnych miastach.