Polega na kształtowaniu otoczenia państwa na korzyść modyfikowania sytuacji niekorzystnych.
Władza wykonawcza realizuję politykę zagraniczną państwa poprzez ministerstwo spraw zagranicznych wraz ze stojącym na jego czele członkiem Rady Ministrów, ministrem spraw zagranicznych.
Władza ustawodawcza dysponuje parlamentarną komisją spraw zagranicznych, stałymi delegacjami do zgromadzeń parlamentarnych i grupami bilateralnymi w ramach Unii Międzyparlamentarnej.
Zadania polityki zagranicznej Zadaniem polityki zagranicznej jest: Formułowanie strategii (celów długofalowych wynikających z żywotnych interesów państwa „racji stanu”). Formułowanie taktyki (wytyczanie celów doraźnych i krótkoterminowych – podporządkowanych strategii). Dobór metod: perswazja nacisk nakłanianie przymus Dobór środków do realizacji strategii i taktyki: środki psychospołeczne – (współpraca naukowa, zagraniczna polityka kulturalna, polityka informacyjna, polityka narodowościowa) środki polityczne i prawne – (rozmowy, konsultacje, negocjacje, pokojowe rozwiązywanie sporów, nacisk dyplomatyczny, oferty kompromisowe i pojednawcze) środki ekonomiczne – (pomoc gospodarcza, doradztwo, umorzenie lub przesunięcie spłat kredytów, embargo, praktyki dyskryminacyjne, sankcje) środki militarne – (demonstracja siły, pomoc wojskowa, interwencje, wojna,