Wchodził w skład delegacji Opozycji BNF skierowanej na Litwę w czasie interwencji wojsk sowieckich w styczniu 1991 roku. Delegacja, w której skład wchodzili jeszcze Barys Giunter i Siarhiej Nawumczyk, wyraziła poparcie dla litewskich dążeń niepodległościowych. Ihar Pyrch omawiał wówczas z Vytautasem Landsbergisem kwestię ewentualnej zbrojnej obrony Sejmu przed wojskami radzieckimi.
Współautor szeregu projektów ustaw, w tym O milicji i organach porządkowych. Wyraził solidarność i poparcie dla głodówki deputowanych Opozycji BNF 11–12 kwietnia 1995 roku w Sali Owalnej parlamentu, ogłoszonej na znak protestu przeciwko zainicjowanemu przez prezydenta Łukaszenkę referendum na temat wprowadzenia języka rosyjskiego jako drugiego języka państwowego, zmiany symboli państwowych Białorusi (biało-czerwono-białej flagi i herbu Pogoni) na symbole nawiązujące do sowieckich, integracji ekonomicznej z Federacją Rosyjską i prawie prezydenta do rozwiązywania parlamentu. Osobiście nie mógł uczestniczyć w proteście ze względu na stan zdrowia.
W 2010 roku Zianon Pazniak opisał w swoich wspomnieniach Ihara Pyrcha następująco:
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Mińskiej Wyższej Szkoły Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR Kategoria:Członkowie Białoruskiego Frontu Ludowego Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji Kategoria:Urodzeni w 1948 Kategoria:Zmarli w 1999