wpadł on ze sztyletem do namiotu Murata, zabijając go na miejscuT. Judah, The Serbs, s. 31–32.. Z czasem w pieśniach ludowych i kronikach pojawiło się nazwisko tego ostatniego w różnych wersjach: Miloš Kobilović, Kobilić, Obilić. W tradycji ustnej postać Obilicia stopniowo zyskała popularność znacznie przewyższającą tę, jaką cieszył się oficjalnie uznany za świętego car Lazar. W pieśniach epickich Obilić był opiewany jako bohater walczący w słusznej sprawie, poświęcający własne życie, by pokonać zło, niszcząc wroga. Chociaż Serbski Kościół Prawosławny nigdy nie uznał go za świętego, jego nieformalny kult pojawił się nie tylko w Serbii, ale i na górze Athos. Postać zabójcy sułtana stała się najważniejszym elementem „triady świętości, zdrady i męstwa”, tworzonej oprócz niego przez Lazara i Vuka Brankovicia.
Miloš Obilić ostatecznie stał się centralną postacią mitu kosowskiego w epoce serbskiego romantyzmu, dzięki utworowi Piotra II Petrowicia-Niegosza Górski wieniec. W utworze tym czyn Obilicia został ukazany jako akt obrony przed utratą wiary i tożsamości narodowej, a zatem akt „zemsty sprawiedliwej”, czy wręcz „zemsty uświęconej”, który powinien zostać powtórzony przez walczących o wolność SerbówD. Gil, Prawosławie..., s. 119–121..