Właściwi Sieradzanie zamieszkują zachodnią część regionu leżącą na północ od ziemi wieluńskiej; na wschodzie sięgają w przybliżeniu linii Łódź—Częstochowa, za którą zaczyna się obszar zamieszkania grupy piotrkowskiej. Na północy ich obszar sięga najdalej linii Łódź—Kalisz, zostawiając północną część ziemi sieradzkiej z Uniejowem po stronie łęczyckiej.
W okresie międzywojennym Teodor Goździkiewicz zauważył, że zanik tradycyjnego ubioru i gwary jest najbardziej nasilony w obrzeżnych częściach Sieradzkiego, podczas gdy ich zachowaniem charakteryzuje się centralna część regionu w okolicach samego Sieradza. Do miejscowości odznaczających się utrzymaniem elementów kultury ludowej zaliczył Monice, Jeziory, Mękę, Woźniki, Zapustę, Charłupię Małą i Męcką Wolę. Określił to zjawisko mianem kurczenia się regionu, przypisując je niskim jakościom gleb, zmuszającym mieszkańców do szukania zarobku poza regionem i tym samym narażania się na wpływy kultury mieszczańskiej.
Kultura