thumb|220px|Infantka Eulalia (siedzi w centrum) i jej małżonek książę Galliera Antoni Orleański, właśc. Antonio Maria Luis Felipe Juan Florencio de Orléans y Borbon (ur. 23 lutego 1866 w Sewilli, zm. 24 grudnia 1930 w Paryżu) – infant hiszpański, książę Galliery.
Życiorys Urodził się jako najmłodszy syn Antoniego Orleańskiego i Ludwiki Ferdynandy, ale jako jedyny dożył wieku dorosłego. Jego ojciec był najmłodszym synem króla Francuzów Ludwika Filipa I – księciem Francji i Montpensier. Jego matka była młodszą córką króla Hiszpanii Ferdynanda VII – infantką Hiszpanii i siostrą królowej Izabeli II.
Kiedy Antoni miał dwa lata w wyniku rewolucji jego ciotka została obalona, a cała jego rodzina musiała opuścić Hiszpanię. Rewolucja została częściowo sfinansowana przez ojca Antoniego, który w zamian za obietnicę wprowadzenia liberalnych reform miał nadzieję otrzymać tron po obalonej Izabeli II. Nic nie wyszło z jego planów, on sam również musiał uciekać z Hiszpanii. Młody Antoni wychowywał się zagranicą, aż w grudniu 1874 zamach stanu generała Arsenia Martíneza-Camposa przywrócił monarchię i wyniósł na tron Alfonsa II, syna Izabeli II. Kilka miesięcy po restauracji, rodzina Antoniego dostała zgodę na powrót do kraju i zamieszkała w sewilskim Palacio San Telmo.