Łotysze na Białorusi (biał. Латышы на Беларусі; łot. Baltkrievijas latvieši) – łotewska mniejszość narodowa zamieszkała w granicach Białorusi. Według spisu narodowego z 2009 roku na Białorusi mieszka 1549 osób deklarujących się jako Łotysze.
Historia W związku z przynależnością ziem łotewskich i białoruskich do tego samego organizmu państwowego (Rzeczpospolita Obojga Narodów; Imperium Rosyjskie) osadnictwo łotewskie na terenie współczesnej Białorusi datuje się od stuleci. W większym wymiarze kolonizacja łotewska zaczęła się pod koniec XVIII wieku, najbardziej intensywnie przebiegała od lat 60. do 80. XIX wieku. Według spisu rosyjskiego z 1897 roku najwięcej Łotyszy mieszkało w powiatach: witebskim (ok. 4 tys.), orszańskim (ok. 3,7 tys.), połockim (ok. 1,7 tys.) i bychowskim (ok. 1 tys.). Łącznie na terenie współczesnej Białorusi znajdowało się 17 tys. mieszkańców łotewskiego pochodzenia. Większość ludności łotewskiej wyznawała luteranizm (mniejszość: katolicyzm i prawosławie). Społeczność zajmowała się głównie rolnictwem, sadownictwem, hodowlą bydła, tkactwem i piwowarstwem. Po I wojnie światowej i utworzeniu Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w jej granicach znalazło się 14 tys. Łotyszy (1926), największy procent stanowili w rejonie Łoźna (5%).