Mury dzielnicy Kasr (pałac) znajdującej się w centrum metropolii przetrwały do naszych czasów. Na terenie, na którym pierwotnie znajdował się wielki meczet, postawiono katedrę rzymską. W dzielnicy Al-Khalisa (Kalsa) znajdowały się: Pałac Sułtański, łaźnie, meczety, siedziby urzędów i prywatne więzienie. Ibn Haukal doliczył się 7000 rzeczników handlu w 150 sklepach. W 1050 roku Palermo liczyło 350 000 mieszkańców, co czyniło je jednym z największych miast w Europie, ustępując jedynie stolicy Andaluzji, Kordobie, która liczyła 450 000 obywateli. Dla porównania w czasach chrześcijańskiego Królestwa Sycylii, liczba ludności w Palermo spadła do 150 000, natomiast w 1330 roku populacja Palermo wynosiła już tylko 51 000 mieszkańców.
Arabski podróżnik, geograf i poeta Ibn Dzubair odwiedził emirat pod koniec XII w. i opisał dzielnice Al-Kasr i Al-Khalisa (Kalsa):
Podczas jego wyprawy, Bizantyjczycy (zwani Rumijczykami) dalej próbowali odzyskać panowanie nad wyspą, a muzułmanie próbowali odzyskać panowanie nad okupowaną przez Bizancjum wschodnią częścią wyspy.