Emirat Sycylii (ar. إمارة صقلية trb. imārat ṣuqulliya) – muzułmańskie państwo istniejące w latach 831–1091 na Sycylii. Powstało w wyniku podboju arabskiego w pierwszej połowie IX wieku, który doprowadził do zdobycia władzy nad wyspą. Do 902 roku Muzułmanom udało się podporządkować większość terytorium Sycylii. W okresie ich panowania ponownie wzrosło znaczenie wyspy, a Emirat Sycylii był jednym z ważniejszych ośrodków gospodarczych regionu Morza Śródziemnego, co sprzyjało rozwojowi kultury islamskiej na wyspie. Od 1061 roku zamieszkujący wyspę muzułmanie byli stopniowo wypierani przez Chrześcijan.
Pierwsze arabskie najazdy W 536 roku wojska bizantyjskie z rozkazu Justyniana I Wielkiego odzyskały Sycylię. Jednak z biegiem czasu obecność Cesarstwa Bizantyjskiego w zachodniej części Morza Śródziemnego stopniowo słabła. W roku 652, za rządów Kalifa Usmana, Arabowie podjęli pierwszą próbę najazdu. Do końca VII w. Umajjadzi opanowali wybrzeże północnej Afryki, wraz z Kartaginą (zdobytą w 698 r.), w której rozbudowywali flotę i skąd wyruszali na kolejne wyprawy.