W przeważającej części byli wiernymi kościoła rzymskokatolickiego. Zajmowali się rolnictwem i tkactwem. Po podziale ziem białoruskich między Polskę a radziecką Białoruś w 1921 roku większość białoruskich Litwinów znalazła się w granicach Polski, zamieszkując zwarcie lub wyspowo tereny województw wileńskiego, nowogródzkiego i białostockiego. Litwini mieszkali w następujących gminach RP należących obecnie do Białorusi: Lida, Raduń, Zabłoć, Żyrmuny, Woronowo – województwo nowogródzkie, Berszty i Porzecze – województwo białostockie, Chocieńczyce, Prozorki, Hruzdowo, Hołubicze, Mikołajów, Opsa, Bohiń, Miory, Przebrodzie, Łyntupy, Komaje, Widze, Twerecz, Żukojnie, Worniany, Gierwiaty – województwo wileńskieBronisław Makowski, Litwini w Polsce 1920–39, Warszawa 1986, s. 24–25 (mapa województw północno-wschodniej Polski z podziałem na gminy i oznaczeniem gmin litewskojęzycznych).. Zachowała się również tzw. wyspa litewska w okolicach Zdzięcioła, którą badał językoznawca Jan RozwadowskiJan Rozwadowski Litewska gwara okolic Zdzięcioła na Nowogródczyźnie, oprac. Adam Gregorski;