W Alpach i Pirenejach jodła sięga do 2000 m n.p.m.
Morfologia thumb|left|150px|Jodła pospolita thumb|250px|Pęd z szyszkami Pokrój Zimozielone, żywiczne drzewa (tak jak u wszystkich jodeł przewody żywiczne nie występują tylko w drewnie; obecne są w igłach, pęcherzyki żywiczne występują na młodej korze) z koronami stożkowatymi, wyraźnym strzelistym pniem i konarami ułożonymi w okółkach. Drzewo w środkowoeuropejskich warunkach osiągające do 55 m, pierśnica do 1,5 m, korona wąska, dość luźno ugałęziona, na szczycie tworzy się tzw. „bocianie gniazdo”. Najwyższe jodły w Europie (w Schwarzwaldzie) osiągały 68 metrów.
Najpotężniejszym zmierzonym okazem jodły pospolitej w Polsce była „Gruba Jodła”, rosnąca do 1914 roku na Babiej Górze o obwodzie pnia w pierśnicy wynoszącym 676 cm. W XXI w. największy obwód pnia stwierdzony w Polsce miał osobnik rosnący do 2013 w Bieszczadach (na stoku Kosowca) o obwodzie 527 cm (przy 42 m wysokości). Po jego powaleniu rekord należy do osobnika nazywanego Lasumiłą, rosnącego w leśnictwie Jabłonki, o obwodzie w pierśnicy 519 cm (przy wysokości 35 m). W 2024 r. w Pienińskim Parku Narodowym odnaleziono najwyższą jodłę w Polsce o wysokości 55,86 m, a jodeł przekraczających 50 m stwierdzono na tym obszarze ponad 20. Pień Prosty, strzelisty, łatwo oczyszczający się z bocznych gałęzi.