O skali działania firmy może świadczyć fakt, że Wacław Piskorski – wraz z Ignacym Gepardem Knauffem i Feliksem Langem – zakupił w 1899 roku w likwidowanej „Nowej Garbarni” 39 tysięcy surowych skór baranich. W 1900 roku założył też syndykat zakupu skór surowych. Przed I wojną światową wyroby firmy były eksportowane, m.in. do Stanów Zjednoczonych. W dniu 11 listopada 1922 roku Wacław Piskorski przekazał fabrykę synowi Leonardowi.
Nagrody Wacław Piskorski brał udział w wielu międzynarodowych wystawach, zyskując ogólne uznanie. Wyroby firmy były odznaczane medalami na wystawach w Warszawie, Paryżu, Madrycie, Brukseli (1890) i innych.
„Przegląd Tygodniowy” w numerze 28. z 1885 roku pisał:
240px|thumb|Tablica na domu przy ul. Białoskórniczej w Warszawie upamiętniająca najstarszy ród polskich białoskórników w Warszawie „Kurjer Warszawski” w numerze 5. z 1889 roku wspominał:
Praca dla cechu Wacław Piskorski był starszym cechu białoskórników przez 43 lata, od 6 marca 1886 roku do śmierci w 1928 roku. Był powoływany na to stanowisko kilkanaście razy z rzędu. thumb|240px|Sztandar warszawskiego cechu białoskórników – „Wacław”