W latach 1842–1874 dom należał do metalowca Fryderyka, spadkobiercy poprzedniego właściciela, garbarza Kutzera. W 1844 r. sprzedał on należący do domu ogród nad Młynówką. Kolejnymi właścicielami zostali: inspektor szpitala wojskowego na Grodztwie Carl Reinhold Lange, kupiec Juliusz Goldstein, a od 1885 r. niemiecka Kasa Pożyczkowa. W roku 1899 dom był ściśle związany z sąsiednim (Jezuicka 2), w którym mieściły się biura „Stadtbriefpost Hansa”, czyli urzędu pocztowego, który prowadziła wdowa Schwarz.

W chwili powstania niepodległej Polski w 1920 r., właścicielami posesji byli NiemcyPanna Mentz oraz jej spadkobiercy., a następnie zamieszkiwała ją ludność polska i żydowska. Ulica została przemianowana na Jezuicką, a w ramach uporządkowania numeracji domów na parzyste i nieparzyste, posesja otrzymała numer dzisiejszy: 4.

Po zakończeniu II wojny światowej dom przy ulicy Jezuickiej 4 przejęty został przez Skarb Państwa i przeznaczony na mieszkania dla lokatorów. W latach 1967–1969 kamienica jako jedna z pierwszych na ul. Jezuickiej została odrestaurowana według projektu arch. Stefana Klajbora. W 1969 r.