W Królestwie Czech wskutek ogólnej radykalizacji nastrojów w czeskim ruchu narodowym pojawił się nurt rewolucyjno-demokratyczny. Chorwacki Sabor zażądał połączenia Królestwa Chorwacji, Królestwa Slawonii, Rijeki i Królestwa Dalmacji w jedną prowincję. W Siedmiogrodzie postulaty społeczne i narodowe zaczęli wysuwać Rumuni.
We Włoszech po wyborze papieża Piusa IX w Państwie Kościelnym rozpoczęły się liberalne reformy. Wywołało to w lipcu 1847 rozruchy w Ferrarze, stłumione przez wojska austriackie. Kolejne rozruchy rozpoczęły się w grudniu 1847 w Mediolanie, a w styczniu 1848 powstanie w Królestwie Obojga Sycylii.
W sprawach międzynarodowych zajęcie przez Cesarstwo Wolnego Miasta Kraków zostało poczytane za naruszenie postanowień kongresu wiedeńskiego. Wywołało to formalne protesty Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii i Francji, oraz wrogie nastawienie do Austrii w Niemczech, gdzie Polacy uchodzili za obrońców wolności.
29 lutego 1848 do Wiednia dotarły wiadomości o wybuchu rewolucji lutowej we Francji, co wywołało panikę giełdową i narastanie wrzenia wśród ludności.