Bernard interesował się bardzo językiem nowogreckim, był autorem oraz tłumaczem kilku dzieł, w tym Schillera. W latach 1873–1894 odbył liczne podróże do Grecji i Azji Mniejszej, zwiedzając tam wykopaliska oraz nawiązując kontakt ze znanymi archeologami. W tej dziedzinie został mu nadany przez uniwersytet w Atenach tytuł „Filhellenisty”/ Przyjaciela Greków oraz wieniec laurowy a w roku 1912 tytuł doktora honoris causa przez Uniwersytet Wrocławski.
Bernard poślubił w dniu 18 lutego 1878 w Poczdamie pruską księżniczkę Charlottę (1860–1919), młodszą siostrę późniejszego cesarza Niemiec Wilhelma II, i tym samym został członkiem rodziny cesarskiej. Z tego małżeństwa pochodziła jedna córka, Feodora (1879–1945), zamężna od 1898 z Heinrichem XXX, księciem Reuß zu Köstritz (1864–1939). W 1882 Bernard został przeniesiony do sztabu generalnego i zamieszkał w pałacu Charlottenburg. W 1889 został mianowany generałem brygady, a w roku 1891 generałem dywizji. Od grudnia 1893 stałą siedzibą następcy tronu Bernarda oraz jego małżonki następczyni tronu księżniczki Charlotte został Wielki Pałac (Pałac następcy tronu) w Meiningen.