Od 1854 był koncertmistrzem Teatru Wielkiego w Warszawie, solistą Gewandhausu w Lipsku, w latach 1863-64 był nadwornym skrzypkiem cesarza Maksymiliana I w Meksyku, następnie przez piętnaście lat koncertmistrzem na dworze króla szwedzkiego (do 1872 był nim Karol XV, a po nim Oskar II). Po powrocie do kraju zajmował się m.in. pracą pedagogiczną (w Poznaniu). W 1879 założył szkołę muzyczną w Poznaniu. Następnie był profesorem muzyki w Gimnazjum OO. Jezuitów w Chyrowie. Jego dorobek kompozytorski to w większości utwory skrzypcowe, nadto pieśni i utwory kameralne.
Zmarł w zapomnieniu w Sanoku 6 maja 1892. Dzień później został pochowany na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku w pogrzebie pod przewodnictwem miejscowego proboszcza ks. Franciszka Salezego Czaszyńskiego. Nagrobek został zlikwidowany w latach 70. XX wieku.