„Sleipner” był pierwszym zamówionym i zbudowanym okrętem najnowszego typu niszczycieli norweskich (norw. jager) z okresu międzywojennego, faktycznie jednak odpowiadających wielkością i charakterystykami torpedowcom i tak powszechnie określanych w literaturze. Decyzję o zaprojektowaniu i budowie takich niewielkich jednostek w porównaniu z niszczycielami innych państw podjęto ze względów finansowych, uznając je za wystarczające do ochrony wybrzeży Norwegii. Stępkę pod budowę pierwszego okrętu położono w 1933 roku w Głównej Stoczni Marynarki w Horten, pod numerem budowy 120. Kadłub wodowano 7 maja 1936, a okręt wszedł do służby w 1937 roku (bliższe daty położenia stępki i wejścia do służby nie są znane w publikacjach); ; . Okręt otrzymał nazwę ośmionogiego konia Sleipnira z mitologii nordyckiej, z której wywodziły się też nazwy prawie wszystkich kolejnych jednostek tego typu. W kolejnych latach zbudowano dwa dalsze okręty i trzy ulepszone (podtyp Odin).
Skrócony opis