Późniejszy od niego Ptolemeusz w Geografii (II 11,7) umieszczał ich na samym krańcu „półwyspu cymbryjskiego” (Jutlandzkiego), potwierdzając tym samym wczesną informację z Monumentum Ancyranum (26, 14-18), o dotarciu rzymskiej flotylli do ich krainy w 5 roku n.e.Die Germania des Tacitus, dz. cyt., s. 321-322.
W historii Pod koniec II wieku p.n.e. Cymbrowie podjęli wędrówkę na południe Europy. Prawdopodobnie wówczas położyli kres panowaniu Celtów na obszarze środkowoniemieckim. W 120 p.n.e. Cymbrowie wyruszyli na południe poprzez ziemie celtyckich Bojów i Skordysków. W następnych latach przeprawili się przez Dunaj i w 113 p.n.e. pokonali pod Noreią dwa próbujące ich powstrzymać rzymskie legiony, dowodzone przez konsula Gnejusza Papiriusza Karbona. W tym samym roku ich najazd odparli Bojowie. thumb|Bitwa Cymbrów z Rzymianami Następnie Cymbrowie skierowali się na zachód i wspólnie z innymi ludami (m.in. Teutonami i Helwetami) przekroczyli Ren i wkroczyli do Galii, którą pustoszyli w latach 111-106 p.n.e. Wraz z Teutonami, Ambronami i Herudami w 105 p.n.e. zadali Rzymianom kolejne klęski. Największą w bitwie pod Arausio (dzis. Orange), pokonując dwie rzymskie armie pod wodzą konsulów Gnejusza Maliusza Maksymusa i Serwiliusza CepionaMichael Crawford: Rzym w okresie republiki. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1992, s. 124..