Jest to potężna, murowana, kamienno-ceglana, trójnawowa konstrukcja halowa, swym układem zbliżona jednak do pseudobazyliki, z obejściem, bez wyodrębnionego prezbiterium i bez transeptu. Orientowana, otoczona ciągiem wydatnych przypór, nakryta jest wysokim dachem z sygnaturką na kalenicy. Od strony zachodniej dwie kwadratowe wieże nierównej wysokości, z których budowę północnej (niższej) ukończono dopiero w 1799 r. Dostawione do narożników korpusu pod kątem 45°, wieże te stanowią charakterystyczny, rozpoznawalny element architektoniczny świątyni. Przestrzenie pomiędzy przyporami wypełnia ciąg kaplic otwartych do wnętrza kościoła.
Podstawowe wymiary budowli są następujące: długość nawy głównej – 89 m; szerokość całkowita – 37 m; wysokość nawy głównej – 28 m; wysokość naw bocznych – 23 m; wysokość do kalenicy dachu – 62 m; wysokość wież – 62 m (północna) i 69 m (południowa).