divojka, gnjizdo, ist, orih, plis ‘pleśń’, riča, rika, ripa, sikira, sime, sinica, smih, snig, srida, stina, stinica, strila, svidok, vištica, vitar, vriča, vrime, zdila.
Ważnym archaizmem jest zachowanie głoski h (χ), która zanikła w większości dialektów sztokawskich, np. hlad, buha, grih. Na skutek licznych pożyczek włoskich powstał fonem ʒ (dz), obecny głównie w nich. Częste jest protetyczne j, jak np. justa, jutorak < usta, utorak.
Gwara ta cechuje się także szeregiem czakawizmów, jak: zachowaniem grupy čr-, np. čriva, čršnja, črv śladami a < -’ę, np. zàjāt ‘pożyczyć’, òjāt ‘odebrać’ < psł. *zajęti, *ot-jęti, ale z drugiej strony jezik < psł. *językъ, rozwojem psł. *ď w j, jak np. preja, tuj < psł. *pręďa, *ťuďь, przejściem ra- > re-, np. krȅst, rêst, répac < psł. *krasti, *orsti, *vorbьcь, forma tȅpao ‘ciepły’ wobec typowego dla sztokawszczyzny tȍpao, tòpāl, niezwykła dla sztokawszczyzny wokalizacja słabych jerów, np. zȁli, mȁlin < psł. *zъlъjь, *mъlinъ.
Choć w ikawskim dialekcie Istrii i gwarach czakawskich wygłosowe -m przeszło w -n, to gwara molizańskich Chorwatów nie uległa tej zmianie, np. naslažem, sedam, osam.
Występuje typowe dla wielu południowosłowiańskich dialektów przejście ž > r, np.