Dodatkowo występujące w rozwiązaniach italskich znaczne podwyższenie naw bocznych sprawia wrażenie układów bardziej scalonych i mało doświetlonych. thumb|210px|Św. Franciszka - kościół górny, Asyż thumb|210px|Wnętrze kościoła Santa Croce we Florencji thumb|210px|Fasada katedry w Sienie thumb|210px|Pałac Vecchio thumb|210px|Pałac Dożów - fragment elewacji - widok od strony Piazzetty Architekci włoscy dość często stosowali dekorację złożoną z poziomych pasów dwukolorowego kamienia. Tak konstruowane filary dają efekt odwrotny od obowiązującego w okresie gotyku podkreślania wertykalnego układu budowli. Podobnie rozwiązywane były elewacje frontowe. Do rzadkości należą widoczne z daleka wieże wyrastające z bryły budynku. Wystrój rzeźbiarski budowli włoskich należy do znacznie uboższych. Jedynie głowice kolumn i filarów były bogaciej zdobione, niż pozostałe elementy wnętrza.
Do przykładów zabytków sakralnych z okresu gotyku należą: kościoły zbudowane pod panowaniem dynastii andegaweńskiej w Neapolu: San Lorenzo (św. Wawrzyńca) i Santa Chiara) (św. Klary) wzorowane na budowlach francuskich; bazylika św.