Po wypisaniu ze szpitala wojskowego w Altenburgu w Turyngii w kwietniu 1945 r. nie powrócił na front. Udało mu się połączyć z rodziną w Wilhelmshaven, znajdującym się wówczas pod brytyjską strefą okupacyjną. Do Kanady powrócił ostatecznie w 1950 r. Po wojnie pracował, studiował i uczył języka angielskiego w koledżu, aż do przejścia na emeryturę w 1990 r.
Odznaczony niemieckim Krzyżem Żelaznym 1. i 2. klasy, Czarną odznaką za rany i Srebrną bojową odznaką pancerną.
Pamiętniki Od 1994 r. zaczął spisywać swe wspomnienia wojenne. W pracy swej opiera się na własnych przeżyciach, a w celu dokładniejszego odmalowania tła wydarzeń korzysta z opracowań historycznych (np. Historia 7. Dywizji Pancernej), wojskowych i osobistych dokumentów wojennych (Dziennik starć pancernych, Prawo jazdy na czołgi, Elementarz celowniczego). Wśród tych ostatnich na szczególną uwagę zasługuje rzadkie z powodu małego nakładu, jednostronicowe, kieszonkowe Frontowe Zobowiązanie Żołnierzy 7. Dywizji Pancernej z przełomu 1944 i 1945 r.