Przeprowadził kilka nieudanych ataków na U-booty i ratował rozbitków z kilku statków zatopionych przez okręty niemieckie.
Po powrocie do Stanów Zjednoczonych po wojnie „Wainwright” prowadził operacje wraz z innymi niszczycielami Floty Atlantyckiej do maja 1922 roku, gdy został wycofany ze służby. W kwietniu 1926 roku został przekazany United States Coast Guard w ramach wzmocnienia tej formacji po wprowadzeniu prohibicji (patrole rumowe). Operował pod nazwą USCGC Wainwright (CG-24) do kwietnia 1934 roku, gdy został zwrócony Marynarce. Sprzedano go na złom w sierpniu 1934 roku.
Projekt i budowa „Wainwright” został zatwierdzony do budowy w 1913 roku, jako szósta i ostatnia jednostka niszczycieli typu Tucker, które podobnie jak okręty typu O’Brien były ulepszoną wersją niszczycieli typu Cassin, zatwierdzonych do budowy w roku 1911. Budowę okrętu zlecono stoczni New York Shipbuilding z Camden, w której uzyskał numer stoczniowy 151. Stępkę położono 1 września 1914 roku.