W marcu 1918 roku został przeniesiony do Brestu (Francja), gdzie spędził resztę wojny.
Po powrocie do Stanów Zjednoczonych pod koniec 1918 roku „Wadsworth” przeszedł pięciomiesięczny przegląd i remont. W maju służył jako okręt strażniczy podczas próby lotu transatlantyckiego, przeprowadzonej przez cztery łodzie latające Curtiss należące do US Navy. Po dwóch latach spędzonych w ograniczonej służbie niszczyciel został przywrócony do pełnej służby w maju 1921 roku. W czerwcu 1922 roku został wycofany ze służby i prawie 14 lat spędził stojąc w rezerwie w Philadelphia Naval Shipyard. W styczniu 1936 roku został skreślony z listy jednostek floty, w czerwcu sprzedany, a w sierpniu zezłomowany.
Projekt i budowa „Wadsworth” został zatwierdzony do budowy w 1913 roku jako jednostka typu Tucker, które, podobnie jak okręty typu O’Brien, były ulepszoną wersją niszczycieli typu Cassin, zatwierdzonych do budowy w roku 1911. Budowa okrętu została przydzielona stoczni Bath Iron Works z Bath, w której uzyskał numer stoczniowy 64. Stępkę położono 23 lutego 1914 roku. Czternaście miesięcy później, 29 kwietnia 1915 roku, okręt został zwodowany, a matką chrzestną została Juanita Doane Wells.