Lwów był broniony w konsekwencji, przy równoległym do 1 Armii Konnej koncentrycznym natarciu 12 i 14 Armii sowieckich, przez trzy dywizje 6 Armii (18 DP, 12 DP i 13 DP) i jedną dywizję armii ukraińskiej gen. Mychajło Omelianowicza-Pawlenki broniącą przed bolszewikami linii Strypy i Dniestru na skrajnej prawej flance Wojska Polskiego (tworzące wspólnie Front Południowy pod dowództwem gen. Wacława Iwaszkiewicza). Społeczeństwo Lwowa również stanęło do obrony swego miasta. Po miesiącu walk, 16 sierpnia, Armia Czerwona rozpoczęła atak na miasto.
W bitwie pod Zadwórzem (stacją kolejową na przedpolu Lwowa), w której 17 sierpnia 1920 roku batalion lwowskich ochotników stawił czoło bezpośredniemu natarciu 6 Dywizji Konnej Budionnego na Lwów, zginęło 318 z 330 walczących powstrzymując skutecznie przez cały dzień atak wojsk bolszewickich. Jedenastogodzinna bitwa garstki obrońców z oddziałami bolszewickimi nazwana została później Polskimi Termopilami.