Badacze Jednym z czołowych badaczy tego gatunku był Benedykt Dybowski. Był pierwszym naukowcem, który złowił i zbadał żywy egzemplarz gatunku. Odkrył on, że wbrew wcześniejszym poglądom gołomianka duża jest żyworodna, stwierdził też przyczynę masowej śmiertelności samic gołomianki (w trakcie porodu pękają ich powłoki brzuszne) oraz przeprowadził pierwsze obszerne badania nad trybem życia i strukturą populacji, których wyniki są aktualne do dziśBrzęk G., 1994: Benedykt Dybowski. Wyd. Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław, strona 272. Wyniki prac o gołomiance opublikował w pismach naukowych w Irkucku, ale także w Wiedniu i PradzeBrzęk G., 1994: Benedykt Dybowski. Wyd. Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław, strona 135.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia A.A. Ananin, A.I. Frejdberg, T.L. Ananina: Bajkał, Barguzinskij zapowiednik. Fotoalbum (Байкал, Баргузинский заповедник). Moskwa: Wyd. Cepruss i Wyd. Siewiernyje prostrory, 1993, s. 31. Позвоночные животные России: большая голомянка Позвоночные животные России: малая голомянка
Kategoria:Gołomiankowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1776 roku Kategoria:Taksony opisane przez Petera Simona Pallasa