Po raz pierwszy ewolucyjnie polifiodontyzm (który wyjątkowo obserwujemy u manatówDokument tekstowy ze strony Uniwersytetu Jagiellońskiego i częściowo u mamutów, 6 generacji zębów policzkowych) zostaje zastąpiony przez difiodontyzm lub rzadziej występujący monofiodontyzm (u zębowców). Tekodontyzm jest powszechny. Zwykle występuje heterodontyzm (poza szczerbakami i waleniami). Zęby niektórych gatunków ulegają znacznym przekształceniom: u drapieżnych – łamacze u słoni – ciosy u narwala – pojedynczy cios (siekacz) dorastający do 2 m występuje u samców u dzika – szable (żuchwa) i fajki (szczęka) u morsa – kły znacznych rozmiarów
Niektóre ssaki nie mają zębów. Należą tu: stekowce, mrówkojady oraz fiszbinowce.
Rozmieszczenie i stosunki ilościowe zębów w uzębieniu są cechą danego taksonu. Do jej zapisu używa się tzw. wzoru zębowego. Budowa Histologia Ząb ssaków zbudowany jest z kolejnych warstw tkanek: szkliwa zębiny miazgi – wypełniającej jamę zęba (cavum dentis) cementu Mocowanie zębów w zębodole odbywa się przy udziale ozębnej korzenia i okostnej wyrostka zębodołowego.