W tym samym roku zmieniono także dystans biegu w konkursie na skoczni normalnej z 15 na 10 km oraz do konkursu drużynowego zamiast skoków na skoczni normalnej wprowadzono skoki na obiekcie dużym.
W latach 1924–1952 najpierw przeprowadzano bieg narciarski, a następnie serie skoków. Od 1956 roku sytuacja jest odwrotna. Do igrzysk w 1984 roku odległości skoków i czas biegu przeliczano na punkty i po podliczeniu ustalano miejsca poszczególnych zawodników. W 1988 roku wprowadzono nowy system punktacji, oparty na metodzie Gundersena, według którego pozycje na starcie biegu ustalane są według wyników uzyskanych w skokach.
Norwegowie Jørgen Graabak oraz Jens Lurås Oftebro są jedynymi komninatorami norweskimi w historii, którzy zdobyli cztery złote medale olimpijskie. Trzykrotnie tytuł mistrza olimpijskiego zdobyło czterech zawodników – Samppa Lajunen, Felix Gottwald, Ulrich Wehling i Eric Frenzel. Wehling jako pierwszy i jedyny kombinator w historii zdobył trzy złota olimpijskie w konkurencjach indywidualnych. Lajunen oraz Oftebro zdobyli dwa złote medale w konkurencjach indywidualnych oraz jeden w konkursie drużynowym i uczynili to w trakcie jednych igrzysk olimpijskich.