Glajchszaltowanie obejmowało środki administracyjne oraz brutalny terror uliczny. Dzięki dekretowi „O ochronie narodu i państwa” który wszedł w życie po pożarze Reichstagu w lutym 1933 roku, reżim nazistowski miał wolną rękę w ściganiu członków opozycji. Głównymi ofiarami porwań i uwięzień byli członkowie Komunistycznej Partii Niemiec (KPD) i Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD). Z powodu przytłaczającej przewagi i terroru NSDAP, wszystkie partie polityczne rozwiązały się na początku lipca 1933 roku, po zdelegalizowaniu SPD 22 czerwca. Powstanie systemu jednopartyjnego i połączenie urzędów kanclerza i prezydenta po śmierci Paula von Hindenburga 2 sierpnia 1934 roku w osobie Hitlera dopełniło „jedności partii i państwa”. Ze skutkiem natychmiastowym Reichswehra złożyła przysięgę wojskową „Führerowi i kanclerzowi Rzeszy” Hitlerowi. Latem 1934 roku proces glajchszaltowania był już mocno zaawansowany poprzez przejmowanie najważniejszych stowarzyszeń w strukturze organizacyjnej NSDAP. Przymusowe i dobrowolne dostosowanie umożliwiło partii niemal całkowitą kontrolę nad wszystkimi obszarami życia społecznego.