Konflikt chińsko-japoński w 1931 roku spowodował zmniejszenie przychodów świątyni, co w konsekwencji doprowadziło do zamknięcia akademii w 1932 roku.
Według rejestru nieruchomości z 1931 roku na obszarze zespołu świątynno-klasztornego znajdowało się wówczas ponad sto posągów buddyjskich, 18 cyprysów, jedna sosna, para steli, jeden kamienny mur (ekran) i para kamiennych lwów.
W czasie rewolucji kulturalnej wewnątrz kompleksu wzniesiono dodatkowe budynki, natomiast kamienny ekran połączono z murami zewnętrznymi, tworząc dodatkowy dziedziniec. Rozebrano także wieże dzwonu i bębna, a buddyjskie posągi, para kamiennych lwów i dwie stele zaginęły. W 1976 roku, po trzęsieniu ziemi w Tangshan, w świątyni umieszczono uchodźców.
W 1988 roku rząd wyznaczył świątynię na siedzibę Akademii Kadr Ministerstwa Kultury i Pekińskiego Biura Ochrony Zabytków. W 1992 roku dokonano renowacji obiektu.