Po zakończeniu wojny w 1856, wszystkie jednostki azowskie, poza jedną, która kontynuowała patrolowanie kaukaskiego wybrzeża Morza Czarnego, zostały rozwiązane z powodu strat. Kozackie Wojsko Azowskie, za wyjątkowe męstwo i wspaniałą służbę w czasie walk z Anglikami, Turkami i Francuzami otrzymało Order Świętego Jerzego, najwyższe wówczas odznaczenie wojskowe w Rosji.
Koniec Wojska Azowskiego Po wojnie krymskiej Hładki, któremu w uznaniu jego zasług nadano stopień generalski, przeszedł na emeryturę i przeniósł się do Aleksandorwska (dzisiejsze Zaporoże) gdzie zmarł w 1866 roku. W ciągu 30 lat działalności kozaków azowskich ziemie położone na północnym wybrzeżu Morza Azowskiego znacznie się rozwinęły i wzbogaciły. Kozacy, liczący już wówczas około 10 000 ludzi zaczęli zajmować się rybołówstwem, uprawą roli i handlem.
Tymczasem armia rosyjska, po dekadach ciężkich walk zaczęła wypierać Czerkiesów z Zachodniego Kaukazu. Tych którzy gotowi byli złożyć broń przesiedlano do wąwozów, natomiast wrogo nastawionych górali zmuszano do emigracji do Turcji. Brakowało jednak osadników na nowo zdobytych terenach, dlatego też car Aleksander II zdecydował o przesiedleniu kozaków azowskich na te ziemie.