Liczył ok. 1 tys. ludzi. Byli to głównie b. rosyjscy partyzanci i zmobilizowani chłopi kaczanowskiej wołosti, a także niektórzy żołnierze estońskich 6 i 7 pułków piechoty, pochodzący z peczorskiego ujezdu. Batalion był podporządkowany 2 Dywizji Piechoty. 2 października na czele batalionu stanął Estończyk kpt. Artur Sauselg. W tym samym czasie sformowano też Kaczanowską Baterię Artylerii Lekkiej (4 działa). Pod koniec września kaczanowcy trafili na front. Od pocz. października uczestniczyli wespół z partyzanckim oddziałem Stanisława Bułak-Bałachowicza w natarciu na Ostrów, zaś pod koniec października we współdziałaniu z 3 pułkiem piechoty w celu wsparcia 3 Dywizji. Do końca grudnia batalion poniósł łączne straty w wysokości 78 zabitych, rannych i zaginionych. Na pocz. stycznia 1920 r. oddział wziął udział w działaniach wojskowych 2 Dywizji. Po zawarciu pokoju między władzami bolszewickimi i Estonią 2 lutego, batalion został rozformowany. Część żołnierzy wstąpiła do innych estońskich oddziałów wojskowych, ale po 1922 r., kiedy zaczęły obowiązywać