W połowie XIX wieku populacja kozaków na tym obszarze wynosiła 200 000 ludzi.
Kozacy orenburscy brali udział w wojnie rosyjsko-szwedzkiej w latach 1788-1790 a później we wszystkich wojnach rosyjskich w Azji Środkowej.
Kozackie Wojsko Orenburskie składało się z dwóch dystryktów (po 1878, z trzech departamentów). W 1916 roku liczba kozaków w okręgu Orenburskim wynosiła już ponad 500 000 i należało do nich wiele ziemi. Na początku XIX wieku siły kozackie liczyły sześć regimentów kawalerii, trzy bataliony artyleryjskie, jeden batalion konnicy i trzy sotnie piechoty. Podczas I wojny światowej Kozackie Wojsko Orenburskie utrzymywało jeden batalion i osiemnaście regimentów kawalerii, dziesięć batalionów artyleryjskich, jedną sotnię gwardii, 9 sotni piechoty, 7 i pół sotni rezerwowych i 39 sotni specjalnych, czyli łącznie 27 000 żołnierzy.
Po rewolucji październikowej w 1917 roku kozacy orenburscy poparli białych i pod dowództwem Atamana Aleksandra Dutowa walczyli przeciwko bolszewikom, choć część z nich, przede wszystkim biedota, wstępowała do Armii Czerwonej, gdzie utworzono kilka oddziałów kozaków orenburskich.
W 1920 roku, podobnie jak inne formacje kozackie, Kozackie Wojsko Orenburskie zostało zlikwidowane przez komunistów.
Bibliografia
Petr I. Avdeev Istoricheskaya Zapiska ob Orenburgskom Kazach'em Voiske, 1904
Kategoria:Kozacy Kategoria:Imperium Rosyjskie Kategoria:Historia wojskowości