Za rządów kolejnych władców asyryjskich niektórzy turtānu, wykorzystując osłabienie państwa, doszli do tak wielkich wpływów, że swymi wysokimi uprawnieniami wojskowymi i administracyjnymi wchodzili niekiedy w uprawnienia samego króla, co znalazło wyraz w karierach takich turtānu jak Dajan-Aszur czy Szamszi-ilu. Pierwszy z nich pod koniec panowania Salmanasara III (858-824 p.n.e.) prowadził asyryjskie wojska na wyprawy wojenne, podczas gdy król pozostawał w swej stolicy w Kalhu, natomiast pozycja i wpływy drugiego były tak silne, iż udało mu się utrzymać na swym urzędzie za rządów czterech kolejnych królów asyryjskich: Adad-nirari III (810-783 p.n.e.), Salmanasara IV (782-773 p.n.e.), Aszur-dana III (772-755 p.n.e.) i Aszur-nirari V (754-745 p.n.e.). Inny turtānu, Nabu-da’’inanni, odegrać mógł ważną rolę w osadzeniu Tiglat-Pilesera III (744-727 p.n.e.) na asyryjskim tronie. Z kolei zgodnie z przekazem biblijnym (Księga Izajasza 20:1) wysłany przez Sargona II (722-705 p.n.e.) turtānu miał zaatakować i zdobyć miasto Aszdod (712 r. p.n.e.).